لنگر گاه عشق

 فرصت بده ببینمت یک بار دیگر نازنین                  ازآتش حرم نگات آتش گرفتم اینچنین .

 اون گرمی دستای تو وقتی که نیرنگ صدات         گفتی فقط دوستتدارم خواندم من از طرز نگات

 شد خانه عشق وصفا ازدیده ام با یک نگاه           درقلب زارو خسته ام نام تورا کردم صدا

 آتش گرفتم سوختم بیخود توآزارم نده                  آزار با عشق وجنون برقلب بیمارم نده

 حالا چنان وا مانده ام ازعشق تو جامانده ام          با کوله بار خاطرات در نیمه ره مانده ام

 دل را به دریا میزنم رفته به دریا این دلم               وا داده ام هرجا که موج خاهد برد برساحلم .

 جانا بگو آن کینه ها ازمن به دل داری نوا ؟          هربار کردی قهر وناز تقصیر من دانی چرا ؟

 میسوزم ازهجران تو سوختن سزای این دل است     فرصت بده جانا که بازعشقت به جان تا جان گل است

 ای آتش سوزان بسوزجسم ودلم درشب وروز         چشم انتظاری "راحتی " ؟این دیده را بر ره بدوز