مقصرنباشی..

 چه درده مقصرنباشی وبینی که تقصیر             به دوشت سواره ندانی چه تدبیر

 چه درده که باشی زعمر خودت سیر                وعمروجوانیت به پایش کنی پیر

 به آن وقت نگاهش شرر شد به جانت              ندانی که آتش زدی خود به جانت

 به آن وقت که دستی زمردی بدادت                 ندانی که  نیرنگ او کرد شکارت

 به آن وقت که آید کنارت ندانی                        که از بی کسی آمده درکنارت نهانی

 به آنوقت که پنهان نمود رازعشقت                 ندانی جوانی وشادی بدستت زدی خط

 به آن وقت بهانه نمود رفت به نیرنگ               ندانی به دستش شدی یک سبک سنگ

 چه افسوس همه باج گیرد به نیرنگ                 زمال وزنیکی بگیرد به یک رنگ

 همه دادمردی قسم های او بود                       که برجان زدی اینچنین آتش ودود

 چنین شد که آتش به  جانم کشید                         بسوزاندجانم و آهم ندید . 

 همه سادگی بود که خامش شدم من                    ندیدم لباس ریاش حیله برتن

 خدایا بسوزان که سوزانده عمرم                        درین نوجوانی است تمنای قبرم

 همه آرزوی دلم هست که روزی دوباره                بگیرم مرادم همین راه چاره

 نشو خام دیده که دیدی شب وروز                        پی وصل یار یافراقش همی سوز

 توای" راحتی" گرجفا دیدی ازیار                        ننال یا تمنا نکن باز زدلدار

 شاعر:راحتی زاده مشکانی 1391ابان