بخش دوم – آشنایی با خواندن زایچه

زایچه همان نمودار نجومی است و در غرب به آن Horoscope  می گویند. در بخش گذشته با نمادها یا الفبای نوشتاری تنجیم آشنا شدیم. حالا وقت آن رسیده که با آنها در عمل مواجهه شویم. در اینجا یک زایچه ارائه می شود. در آن فلش های قرمز رنگی می بینید که جزو زایچه نیست، بلکه نکات مهم برای مطالعه امروز را مشخص می کنند. در کنار فلش ها دایره های بنفش حاوی شماره می بینید. هر شماره با یک پاراگراف با همان شماره مرتبط است که نکته ای را که فلش کنار آن بدان اشاره دارد را توضیح می دهد.

۱ – فلش شماره یک خط افق محلی را نشان می دهد. این خط در راستای مشرق-مغرب است. این خط در واقع زمینی را که فرد آنجا ایستاده نشان می دهد. فرض کنید نوزادی در بیمارستان دنیا می آید. می خواهیم زایچه تولدش را رسم کنیم. این خط زمین یا محوطه آن بیمارستان را نشان می دهد. نصف دایره بروج که بالای این خط است آسمان بالای سر را نشان می دهد. مثلا این زایچه برای ساعت ۱۱:۵۰ در اهواز تهیه شده و می بینید که آفتاب(دایره زردرنگ با نقطه زرد درون آن) در بالای دایره یعنی در میان آسمان است. نصف دایره بروج که زیر این خط یعنی خط افق است، نصف دیگر آسمان که زیر پای مان است را نشان می دهد.

۲ – فلش شماره دو ادامه همین خط افق است و جانب مغرب را نشان می دهد.

۳ – فلش شماره سه درجه طالع زایچه را نشان می دهد. در اینجا حدود ۲۸ درجه برج اسد است. می بینید که مفاهیم ساده تر می شوند. طالع چیست؟ درجه ای است از دایره بروج که از افق شرقی محل در حال طلوع است. دایره بروج را در محیط این دایره می بینید و خط افق را نیز که هم اکنون شناختیم. محل تلاقی این خط و این دایره در طرف مشرق می شد طالع. نقطه مقابل آن یعنی تلاقی سمت مغرب خط افق با دایره بروج را غارب می گویند. وقتی سیاره به درجه طالع می رسد طلوع می کند و وقتی به درجه غارب می رسد غروب می کند.

۴ – فلش شماره چهار خط میان آسمان را نشان میدهد. در تنجیم به آن خط وسط السما یا وسط سما می گویند. در غرب به آن Midheaven می گویند. خطی است که از زمین محل شروع و به نقطه اوج دایره بروج می رسد.

۵ – فلش شماره پنج ادامه خط وسط سما است که در همان راستا به زیر زمین می رود و ادامه دارد تا دوباره به دایره بروج برسد. و نقطه حضیض دایره بروج را در زایچه مشخص می کند.

۶ – فلش شماره شش درجه وسط سما را نشان می دهد. درجه ای از دایره بروج است که بالاترین ارتفاع را در زایچه دارد. توجه دارید که درجه وسط سما و البته درجه طالع در ساعات مختلف و در محل های گوناگون تغییر می کنند.

۷ – فلش شماره هفت خانه دوم را نشان می دهد. در زایچه دوازده خانه یا بیت داریم و دوازده برج که معمولا بر هم منطبق نیستند. شروع برج ها از برج حمل است و شروع خانه ها از درجه طالع است که سمت شرقی خط افق است و با فلش شماره سه نشان داده شده است. درجه طالع همان درجه شروع خانه اول است که ۲۸ درجه برج اسد است. درجه خانه دوم حدود ۲۳ درجه برج سنبله است که در واقع انتهای خانه اول هم هست. خانه دوم تا ۲۱ درجه برج میزان ادامه دارد. حال ۲۱ درجه برج میزان شروع خانه سوم را نشان می دهد و به همین ترتیب تا خانه دوازدهم. پس درجه طالع شروع خانه اول و در عین حال انتهای خانه دوازده را نشان می دهد.

۸ – فلش شماره هشت خانه یازدهم را نشان می دهد که از حدود صفر درجه برج سرطان شروع شده است. نوار دایره ای بیرونی که شامل نمادهای بروج است همان دایره بروج است. این دایره مدرج است که درجات بروج را نشان می دهد. خط های تقسیم کننده بروج در اینجا چهار گونه اند. خط های طولانی تر که کل عرض نوار بروج را طی کرده اند، شروع برج ها یا صفر درجه آنها را نشان می دهد. خط هایی که فقط نوار باریک درجه بندی را کامل طی کرده اند، درجات دهم و بیستم برج را نشان می دهند. خط های ضخیمی که کوتاه ترند و نوار باریک درجه بندی را کامل طی نکرده اند درجات پنجم، پانزدهم و بیست وپنجم را نشان می دهند. خط های نازک تر که از همه خطوط دیگر کوتاه ترند، درجات غیر قابل قسمت به پنج را نشان می دهند مثل درجه یک، درجه دو، درجه چهارده، درجه بیست و هفت و …

۹ – فلش شماره نه  شروع خانه هشتم را نشان میدهد.

۱۰ – فلش شماره ده سیاره زحل را نشان می دهد. نماد آن در بخش گذشته معرفی شد که ترکیبی از یک علامت جمع و یک نیم دایره است. در اینجا زحل سیاه رنگ است. درجه آن ۱۴ درجه و هفت دقیقه از برج قوس است. شماره بزرگ تر نشانگر درجه و شماره کوچکتر نشانگر دقیقه است. اگر دقت کنید خط کوچک سیاه رنگی نزدیک نماد زحل می بینید که ناحیه مدرج دایره بروج را بریده است. این برش محل دقیق سیاره در دایره بروج را مشخص می کند. در ادامه نماد زحل شماره نشانگر درجه و دقیقه موقعیت آن رسم شده و خط برش مربوط به آن علاوه بر موقعیت دقیق آن برج سیاره را هم نشان می دهد. در آخر یک علامت شبیه R می بینید که به معنای Retrograde است. معنی آن این است که در حال حاظر از دید یک فرد بر روی زمین به نظر می رسد که سیاره حرکت رو به عقب دارد مثل وقتی سوار ماشین در حال حرکت هستیم و می بینیم ماشین هایی که ایستاده اند به نظر در حال حرکت رو به عقب هستند.

۱۱ – شماره ۱۱ در دایره درون زایچه است. این دایره درونی در واقع نمادی از کره زمین است که در میان اجرام سماوی قرار دارد. گاه این مکان را سفید رها می کنند و گاه داده های زایچه را در آن ثبت می کنند. در نمونه حاضر تاریخ، ساعت، و مختصات جغرافیایی ثبت شده اند. در ادامه نوع زایچه، سیستم به کار رفته برای مشخص کردن درجه خانه ها، و سیارات حاکم بر روز و ساعت زایچه آورده شده است.

!《《《《《

خانه سیارات

خانه سیارات چگونه معین شده است؟ در میان هفت جرم مهم تنجیم، یعنی آفتاب، ماه، زحل، مشتری، مریخ، زهره و عطارد، مهم ترین جرم آفتاب است. آفتاب تنها جرم مولد نور و گرما در میان این هفت جرم است. آفتاب به شش جرم دیگر حیات می بخشد، و با نیروی جاذبه عظیم خود آنها را در اطراف خود نگه می دارد و باعث حرکت شان می شود. بنا بر این در تخصیص بروج دایره یروج به این هفت کوکب، آفتاب مقدم است. آفتاب گرم و خشک است، بنا بر این خانه اش باید یک برج آتشی باشد. حمل، اسد یا قوس. قوس یک برج ذوجسدین است و لذا کیفیت یک دست و ثابتی ندارد، پس خانه ای برازنده آفتاب نیست. از طرفی از میان این سه برج آتشی، آفتاب وقتی در برج اسد است به دورترین حد از زمین می رسد و سرعتش کمتر می شود و مدت بیشتری در این برج می ماند. علاوه بر این اسد یک برج ثابت است. بنا بر این برج اسد جایی است که آفتاب کیفیات خود را به قدرتمند ترین و ثابت ترین وضع نمایش می دهد. بنا بر این اسد می شود خانه آفتاب.

جرم دوم از نظر اهمیت ماه است، چرا که بعد از آفتاب، بیشترین نور را به ما می دهد. از طرفی نزدیک ترین به زمین است. و چون سریع ترین این اجرام است، به کمک اتصال نظر، میانجی میان این اجرام می شود. ماه سرد و تر است، و برجی سرد و تر می خواهد. آفتاب پادشاه دایره بروج و تنجیم است، و ماه ملکه اوست و باید خانه اش کنار خانه آفتاب باشد. در میان بروج آبی، سرطان در کنار اسد است، پس سرطان می شود خانه ماه. از طرفی سرطان برجی انقلابی است، که موافق مزاج سریع ماه است.

است.

حال که جایگاه اجرام اصلی معین شد، جایگاه سایر اجرام را با تکیه بر مبانی تنجیم به دست می آوریم. آفتاب کوکبی است که گرما، حرکت و نور می دهد، و به منظومه شمسی حیات می دهد. ماه سیاره ای تر است و به این گرما رطوبت اضافه می کند و باعث می شود آن چه آفتاب تولید می کند، بقا یابد. و باعث می شود موجودات جاندار بتوانند به حیات ادامه دهند. چه حیات به آب زنده است و از سویی نیازمند انرژی است، که همان نور و گرما است. پس آفتاب و ماه دو کوکب حیات بخش دایره بروج اند.

زحل نحس اکبر است و سرد و خشک است.به واسطه سردی دشمن آفتاب است، و به واسطه خشکی دشمن ماه است. پس دشمن اصلی حیات است. کوکب مرگ است. پس دشمن آشکار آفتاب و ماه است. پس خانه اش مقابل خانه آفتاب و ماه است، چرا که مقابله نظر تمام دشمنی است. پس خانه زحل دو برج جدی و دلو است. جدی مقابل سرطان و دلو مقابل اسد.

مشتری سعد اکبر است. گرم و تر است. به واسطه  گرما موافق آفتاب، و به سبب تری موافق ماه است. البته توجه دارید که گرم و تر است، یعنی گرما میدهد مثل آفتاب، که حیات ایجاد شود، و رطوبت می دهد مثل ماه، که این حیات حفظ شود و ادامه یابد. ولی زحل سرد و خشک است. سرمایش انرژی و گرمای حیات را نابود می کند و خشکی اش رطوبت را از بین می برد و امکان ادامه حیات را سلب می کند. پس زحل در اجزاء مخرب سردی با ماه و خشکی با آفتاب شریک است و لذا مخرب است. اما مشتری در اجزاء مولد گرمی با آفتاب و تری با ماه شریک است و لذا مولد و سعد است. حال که مشتری سعد اکبر است، خانه اش باید در تثلیث آفتاب و ماه باشد، چرا که تثلیث نظر تمام دوستی است. پس خانه مشتری قوس و حوت است. قوس در تثلیث اسد و حوت در تثلیث سرطان.

شاید سوال پیش آید که چرا عقرب و حمل خانه مشتری نیستند؟ عقرب در تثلیث سرطان و حمل در تثلیث اسد. جواب این است که بروج به توالی تقسیم می شوند و از کواکب علوی به پایین و از کواکب قدرتمندتر به ضعیف تر. پس بعد از زحل نوبت مشتری است، و بعد از جدی ودلو برج مجاورشان، یعنی قوس و حوت را داریم.

حال نوبت به مریخ می رسد. مریخ نحس اصغر است و گرم وخشک است. به واسطه خشکی دشمن ماه است و به واسطه گرمی دوست آفتاب است. منتها خشکی اش به افراط است، و گرمی اش کم است. پس بیشتر ضرر دارد، و کمی منفعت. پس دشمنی اش بیشتر است، اما چون زحل دشمنی کامل نیست. پس نیمه دشمن است. بنا بر این خانه اش در تربیع آفتاب و ماه است، چون تربیع نظر نیمه دشمنی است. پس خانه مریخ حمل و عقرب است. برج حمل در تربیع سرطان، و برج عقرب در تربیع اسد.

نوبت به زهره می رسد که سعد اصغر است. سرد و تر است. به واسطه تری دوست ماه است و به واسطه سردی دشمن آفتاب. ممکن است کسی بگوید به واسطه سردی دوست ماه است و به واسطه تری دشمن آفتاب. اما این طور نیست. چون سردی دشمن حیات است و سردی نمی تواند دوستی ایجاد کند مگر با چیزهای بد. گرمی و رطوبت مولد حیات اند و سردی و خشکی دشمن آن. پس زهره دوست ماه و دشمن آفتاب است، اما چون سردی اش اندک است، ضررش کم است و دشمنی اش اندک. پس دوستی اش از دشمنی اش بیشتر است، پس دوست نیمه است و لذا خانه اش در نظر نیم دوستی با خانه آفتاب و ماه است، یعنی در نظر تسدیس. بنا بر این خانه زهره ثور و میزان است. ثور در تسدیس سرطان و میزان در تسدیس اسد.

بالاخره به عطارد می رسیم. یک کوکب خنثی. البته در کل عطارد مزاجی سوداوی دارد. این مزاج قدرتمند نیست و بسته به شرایط دیگر تغییر می کند. مزاجش بسته به برجی که در آن است و نیز موقعیتش نسبت به دیگر سیارات تغییر می کند. بنا بر این نه دوست حساب می شود و نه دشمن. پس نه نظر دوستی و نه نظر دشمنی برایش به کار می گیریم. پس خانه عطارد جوزا و سنبله است. جوزا در مجاورت سرطان است و به آن نظر ندارد. سنبله در مجاورت اسد است و به آن نظر ندارد.

حالا می دانیم که چه برجی خانه چه سیاره ای است. مثلا اسد برج آفتاب است. ثور و میزان بروج زهره اند. هر کوکب بر برج خانه اش حاکم است یا به اصطلاح صاحب خانه است. یک کوکب در برج خودش مثل شخصی است که در خانه خودش است و توان ذاتی اش در آن جا بالا است و خصلت های خوبش را نمایش می دهد.

هر گاه یک کوکب نه در برج خود، بلکه در برج مقابل برج خود قرار گیرد، می گویند در وبال است. وبال با فتحه واو و به معنای سختی، عذاب است. کوکب در وبال توان ذاتی خود را از دست می دهد، و خصلت های بد خود را نمایش می دهد. بنا بر این در این جا به یک نکته مهم می رسیم. یک کوکب در برج خودش یک کوکب سعد می شود، و در برج وبال اش یک کوکب نحس. زهره در حمل می تواند بد باشد و صدمه بزند، مریخ در حمل می تواند خوب باشد و کمک کند. البته این اظهارات کلی است و در یک زایچه باید جمیع شرایط را بسنجید و با بررسی همه عوامل برآیند نهایی آنها را استنتاج کرد.